Er zijn momenten in een voorgesprek waarop het contact niet direct stroomt.

De woorden zijn er wel, maar iets blijft zoeken.

Alsof we elkaar net niet helemaal vinden in de aansluiting.

Dat zijn vaak kleine signalen.

Een aarzeling bij een eenvoudige vraag.

Een blik die even wegdraait.

Een beweging die niet vanzelf komt.

Soms merk ik het ook in mezelf.

Dat ik iets meer naar voren begin te bewegen in het gesprek.

Op zulke momenten helpt het mij om even stil te vallen.

Ruimte te nemen.

Terug te keren naar wat ik het lege midden noem.

In die stilte kan er iets anders ontstaan.

Een vorm van gewaarzijn waarin ik helderder kan zien wat zich aftekent in het contact.

Een patroon laat zich namelijk niet alleen horen in het verhaal van een cliënt.

Soms wordt het al zichtbaar in de dynamiek van het moment.

Bijvoorbeeld in hoe een cliënt zich terugtrekt,

en hoe er in mij een beweging ontstaat om meer te doen.

De gevoeligheid om zulke bewegingen waar te nemen is voor mij niet nieuw.

In mijn gezin van herkomst leerde ik al vroeg aanvoelen hoe het met mijn moeder ging.

Wanneer ik spanning of verdriet bij haar voelde, ging er in mij iets aan — een beweging om naar haar toe te gaan en het te willen verlichten.

Diezelfde gevoeligheid kan ook in het contact met een cliënt worden aangeraakt.

In mij kan een deel opkomen dat wil helpen of dragen.

Maar waar ik dat vroeger vooral zag als mijn reactie, herken ik het nu anders.

Als resonantie.

Wanneer ik in dat gewaarzijn kan blijven, ontstaat er ruimte.

Dat is wat ik bedoel met het lege midden — de plek van bewustzijn.

Vanuit die plek kan ik gewaar zijn van de delen in mij die aangaan, zonder dat zij het overnemen.

En kan ik zien dat wat zich tussen ons aftekent een resonantie kan zijn van een patroon dat in het systeem van de cliënt leeft.

Voor mij als facilitator is dat waardevolle informatie.

Het veld laat iets horen.

Als richting.

Een opening — en een eerste aanwijzing voor wat in de sessie mogelijk geopend wil worden.



Ik werk ervaringsgericht en systemisch,

met aandacht voor innerlijke delen

en met het veld als spiegel.

— Ishvari | Crealogie —